وجود فيبروئيد (فيبرون) در حين حاملگي

[samira.r]

با سلام من اكنون در هفته 10 بارداري هستم ، در سونوگرافي كه براي تشكيل قلب جنين در هفته 8 انجام دادم يك فيبرون كوچك نيز ديده شده است ، (البته شايان به ذكر است من يك هفته قبل از بارداري هم يك سونوگرافي واژينال براي بررسي روز تخمك گذاري و بررسي سلامت رحم انجام دادم ولي آنها وجود فيبرون را تشخيص ندادند ) 1- آيا با توجه به اينكه پريود من منظم بوده و دردناك و طولاني نيز نبوده ، ممكن است اين فيبرون بعد از حاملگي ايجاد شده باشد ؟ 2- آيا با بزرگ شدن جنين فيبرون برايم مشكل ساز و دردناك ميشود ؟ 3- آيا با زايمان ميشود آنرا برداشت ؟ با تشكر

[دکتر نادر]

احتمالا منظورتون از فیبرون...میوم هست چون اسم دیگرش فیبرون و یا فیبروئید هست

این احتمال وجود داره که حاملگی باعث پدیدار شدن میوم شما شده است...چون چند عامل باعث ظهور و تشدید این مسئله می شوند. نژاد سیاه -چاقی - سنین نزدیک به یایسگی - غیر سیگاری بودن - سطوع بالای استروژن- پروژسترون

اگه میوم کوچک باشه.. یعنی بین 2 تا 5.9 سانت باشه , و در سه ماه اول باشه

1-به احتمال 58% در سه ماه اول تغییر نمیکنه
2- به احتمال 42% بزرگ میشه
3- به احتمال صفر درصد کوچک میشه و تحلیل میره

اگه میوم کوچک در سه ماهه دوم باشه:

1- به احتمال 55% تغییری نمیکنه
2- به احتمال 30% افزایش پیدا میکنه
3- به احتمال 15% کوچک میشه و تحلیل میره

اگه میوم کوچک در سه ماهه سوم باشه:

1- به احتمال 61% تغییر نمی کنه
2- به احتمال 4% افزایش پیدا میکنه
3- به احتمال 35% کوچک میشه و تحلیل میره

اینکه با اون فیبروم چه برخوردی باید داشت بستگی به وضع میوم شما و قضاوت پزشکتان دارد. ما نمی تونیم تشخیص و درمان برای کردم بزاریم..

میوم شما به نظر کوچک هست و به احتمال 30% در سه ماه دوم و فقط به احتمال 4% در سه ماهه سوم ممکنه بزرگ بشه و ایجاد مشکل کنه... در ثانی مسائل دیگری هم باید لحاظ بشه... مثلا ممکنه حتی کوچک بشه و تحلیل بره و یا اینکه همین اندازه تغییر نکرده هم ممکنه برای اون خانم ایجاد مشکل کنه.. لذا مسائل مختلفی باید لحاظ بشه و امکان اظهار نظر نیست...

[دکتر نادر]

بارداري پس از برداشتن فيبروييد امكان پذير و بي‌خطر است

محققان ايتاليايي مي‌گويند زنان پس از عمل جراحي برداشتن فيبروييد (فيبروم) شانس بارداري و زايمان موفقيت آميز را از دست نمي‌دهند. به گزارش رويترز هلث از نيويورك، دكتر "رناتو سراچيولي" و همكارانش از موفق بودن ‪ ۱۵۸‬بارداري پس از ‪ ۵۱۴‬عمل جراحي لاپاروسكوپي فيبروييد كه در دانشگاه "بولونيا" انجام شد خبر دادند. در اين مطالعه متوسط سن زناني كه تحت عمل جراحي قرار گرفتند ‪ ۳۴‬سال بود. بيش از نيمي از آنها دستكم سه فيبروئيد پنج سانتي‌متري يا بزرگتر داشتند. متوسط زماني كه اين زنان پس از عمل جراحي باردار شدند ‪ ۱۸‬ماه بود. در اين مطالعه ميزان سقط جنين ‪ ۲۷‬درصد بود كه بيشتر آنها در سه ماهه اول بارداري اتفاق افتاد كه با ساير گزارش‌ها در مورد جراحي لاپاروسكوپي فيبروئيد مشابه بود. اما اين ميزان از ‪ ۱۰‬تا ‪ ۱۵‬درصد سقط كه بطور خودبخود در افراد عادي ديده مي‌شود بالاتر است. همچنين هيچ موردي از پارگي رحم ديده نشد. پارگي رحم جدي‌ترين عارضه مشاهده شده در بارداري‌هايي است كه پس از جراحي رحم صورت مي‌گيرند. در مجموع ‪ ۱۰۶‬زايمان صورت گرفت كه ‪ ۷۵‬درصد آنها از طريق سزارين انجام شد. بيشتر اين سزارين‌ها انتخابي بودند و به علت عوارض بارداري انجام نشد.نتايج اوليه اين مطالعه نشان مي‌دهد لاپاروسكوپي برداشت فيبروئيد اين امكان را فراهم مي‌سازد كه بيمار نه تنها سلامت دستگاه توليدمثلي خود را بازيابد بلكه امكان بارداري موفقيت آميز را پيدا كند.

[دکتر نادر]

بارداری - میوم

بارداری در یک رحم حاوی میوم اتفاقی شایع است, چون خود میوم ها نیز بسیار شایع هستند. در این موارد ممکن است با عوارض متعددی روبرو شویم. ندرتا یک میوم زیر مخاطی ممکن است دچار استحاله خونریزی دهنده در طی حاملگی شود که به علت تحریک مخاط روی رحم که این قسمت را در برگرفته باعث ایجاد انقباضات رحمی و درد های شدید موضعی روی میوم می شود. عموما, این حوادث باعث بروز زایمان زودرس نمی شود و در زمان کوتاهی درد ها متوقف شده و بیمار باید با مسکن های
مناسب درمان شود تا درد کنترل شده و بهبودی حاصل آید. ندرتا ممکن است در این موارد جهت توقف انقباضات رحمی احتیاج به داروهای متوقف کننده انقباض داشته باشیم( توکولیتیک)

یک عارضه جدی تر دکولمان جفت است. اگر قسمتی از جفت روی یک میوم زیر موکوسی قرار گرفته باشد, لانه گزینی ناقص
بوده و خطر دکولمان به میزان قابل توجهی افزایش می یابد. همچنین ممکن است سقط خودبخودی رخ دهد. امکان بروز دکولمان
جفت به سایز میوم بستگی دارد و به اینکه چه مقدار از جفت روی آن قرار گرفته است. فرضا در یک میوم زیر موکوسی که بیشتر از 5 سانتی متر قطر دارد و جفت روی آن را پوشانده امکان ایجاد دکولمان جفت حدود 5% است. پتانسیل ایجاد مشکل را می توان با سونوگرافی حین بارداری پیشگوئی کرد.و اگر یک میوم بزرگ نزدیک و یا زیر محل جفت واقع شده باشد, می توان
ختم برنامه ریزی شده بارداری را مد نظر قرار داد

میوم هائی که در سگمان تحتانی رحم و گردن رحم قرار دارند نیز می توانند باعث ایجاد نمای نامناسب جنین و مشکلات زایمانی شوند. فرضا یک میوم بزرگ در قسمت تحتانی رحم ممکن است از ایجاد نمای طبیعی ورتکس ممانعت کرده و باعث ایجاد نمای بریچ و یا عرض جنین شود. همچنین ممکن است از باز شدن طبیعی سرویکس در حین زایمان ممانعت بعمل آورد. این 2 عارضه
باعث افزایش قابل ملاحظه در میزان انجام سزارین می شوند. مطالعات متعددی روی میوم ها در طی بارداری نشان داده که 20% آنها در طی حاملگی رشد می کنند, 20% کاهش سایز پیدا می کنند و 60% بدون تغییر می مانند. هر چند انقباضات و کرامپ های رحمی در این بارداریها شایع هستند, زایمان زودرس معمولا افزایش نمی یابند.

خلاصه عوارض بارداری همراه میوم

استحاله رحم با درد( دژنرسانس کاورنو با درد)
دکولمان جفت / سقط
نماهای غیر طبیعی
علائم گشاد شدن غیر طبیعی دهانه گردن رحم
انقباضات زودرس
افزایش میزان سزارین

[دکتر نادر]

غده‌های فیبروئید و بارداری

فیبروئید‌ها غده‌هایی سفت و مدورند که در دیواره ماهیچه‌ای زهدان، به نام میومتر رشد می‌یابند.این غده ‌ها ممکن است به کوچکی حبه انگور یا به بزرگی یک طالبی باشند. فیبروئید‌ها در شمار بسیار زیادی از زنان عارضه‌ای مشترک بوده و اگر با دقت نگاه کنیم ،غده‌های فیبوئید میان ۵۰ تا ۸۰ درصداز زنان یافت می‌گردند. زنان نوعا دارای فیبروئید‌های متعددی در رحم خویش می‌باشند که ‌این غده‌ها در اندازه‌های مختلفی هستند.
غده‌های فیبروئید خوش خیم بوده و گسترش نمی‌یابند. اگرچه نشانه‌های بالینی نداشته و بسیاری از زنان بدون آنکه متوجه باشند دارای این غده‌ها هستند ، اما هنگامی که این غده‌ها در زهدان رشد یابند و یا در دوران بارداری بزرگتر گردند، می‌توانند موجب مشکلاتی گردند. برای مثال اگر فیبروئیدها بسیار بزرگ شوند، داخل رحم را دچار بد شکلی نموده و موجب سختی قاعدگی در زنان می‌گردند.
با وجود این باید تاکید نمود که اکثرزنان مشکلات اندکی در ارتباط با فیبروئید‌های موجود در زهدان خویش دارند و بیشتر آنان بدون هیچ مشکلی باردار شده و وضع حمل می‌نمایند.‌بیشتر مردم عادتا نگران فیبروئید‌هایی هستند که می‌توانند در دوران بارداری به سرعت رشد نموده تا حدی که سطح هورمون‌های زنانه را به طرز اسف باری افزایش می‌دهند.
پژوهش‌ها نشان می‌دهد که اکثر این نوع فیبروئیدها واقعا از نظر اندازه رشد نمی‌یابند و متمایل به بازگشت به اندازه پیش از بارداری می‌باشند. اما حتی اگر دارای چنین حالتی نیز باشند،به طرق مختلف ممکن است بر بارداری اثرات منفی بگذارند.‌
فیبروئیدها در صورتی که با ساختمان‌های اطراف خود برخورد نمایند، می‌توانند موجب احساسات نا خوشایندی اعم از فشار یا سنگینی شده و اگر عصب‌ها تحت فشار قرار گیرند، باعث درد تیزی در ناحیه تحتانی پشت و ساق پا‌ها شوند.
نوع کمیابی ازمسائل مرتبط با فیبروئید‌های دوران بارداری تحت عنوان فساد سرخ شناخته می‌شود که در شرایط مذکور،در بخش میانی فیبروئید خونریزی مشاهده می‌گردد.این پدیده معمولا در اواسط ماه سوم بارداری رخ می‌دهد و به نظر می‌رسد، ناشی از رشد سریع غده فیبروئید بوده که با گذشت زمان دچار خونریزی می‌شوند.این عارضه می‌تواند بسیار دردناک باشد، اما متاسفانه هنوز درمان قطعی برای آن وجود ندارد.
فیبروئید‌ها می‌توانند موجب مشکلات مرتبط با بارداری مانند درد، ناباروری، سقط جنین، زایمان زودرس و موانع وضع حمل گردند.‌غده‌های فیبروئید عامل ۲ تا ۳ درصد از تمامی انواع ناباروری‌ها به شمار می‌روند. اگر فیبروئید‌هادر زیر سطح آستری زهدان رشد یابند،موجب تداخل در امر جایگزینی تخم(‌تخمک بارور شده) و اتصال آن به رحم می‌شوند.‌ این امر ممکن است منجر به سقط جنین سریع (‌پیش از آنکه زنان حتی نسبت به باردارشدن خویش آگاهی داشته باشند) و ناباروری گردد.
فیبروئید‌ها ممکن است ندرتا موجب انسداد گردن رحم و یا مدخل لوله‌های فالوپ به درون رحم کردند. این غده‌ها همچنین می‌توانند در انتهای دوره بارداری موجب بر هم خوردن رشد و انبساط عادی رحم شده و منجر به زایمان زودرس گردند. بیشترین مسئله مشترک در ارتباط با فیبروئید‌ها و بارداری، زایمان به مدت دو تا سه هفته زودتر از موعد است که موجب کوچک ماندن نوزاد می‌شود.‌هنگامی که زنان با مشکلات ناباروری دچار عارضه غده‌های فیبروئید باشند، اگر این تومورها بزرگ باشند بهتر است به منظور افزایش امکان باروری در آنان برداشته شده و اگر کوچک باشند،معمولا بهترین راه آن است که بدون دستکاری به حال خود وا گذاشته شوند.پژوهش‌ها نشان می‌دهد چنانچه دلایل دیگری برای ناباروری وجود نداشته باشد، برداشتن فیبروئید‌ها احتمال باردار شدن رابین ۴۰ تا ۸۰ درصد افزایش می‌دهد.
فیبروئید‌ها به صورت بسیار نادر ممکن است در قسمت تحتانی رحم رشد نموده و موجب انسداد بخشی از مجرای زایمان گردند که برای تولد نوزاد ناچار به عمل جراحی سزارین می‌باشد.

برگردان : ثریا قدوسی
مآخذ:BBC News Health


روزنامه رسالت

[دکتر نادر]

تغییرات میوم های بزرگ (بین 6 تا 12 سانت) در بارداری

سه ماهه اول : بدون تغییر (20%) - افزایش اندازه(80%) - کوچک شدن (صفر درصد)
سه ماهه دوم: بدون تغییر (38%)-افزایش اندازه ( 14% ) - کوچک شدن ( 48%)
سه ماه سوم : بدون تغییر (29% ) - افزایش اندازه( 12% ) - کاهش اندازه (59% )

به نقل از کتاب زنان ویلیامز

[دکتر نادر]

فیبروم رحمی چه تاثیری بر باروری دارد؟
تعداد بازدید: 218

فیبروم رحمی چه تاثیری بر باروری دارد؟
بسیاری از خانم های جوان هستند که هنوز باردار نشده اند اما یک عمل جراحی داشته اند و فیبروم را از رحمشان خارج کرده اند .


رئیس بیمارستان شهید اكبرآبادی گفت: فیبروم رحمی، یك تومور خوش‌خیم است كه از سلول‌های غیرطبیعی در دیواره عضلانی رحم تشكیل می‌شود و به ندرت در حامله شدن زنان اختلال به وجود آورد. اما از هر 2 زن یك نفر به این بیماری مبتلاست.
مریم كاشانیان افزود: فیبرویید رحمی یا همان فیبروم رحمی، یك تومور خوش‌خیم است كه از سلول‌های غیرطبیعی در دیواره عضلانی رحم تشكیل شده است و از هر 2 نفر یك نفر به این بیماری مبتلا می‌شود.
وی گفت: رشد این تومور توسط هورمون‌های استروژن تحریك می‌شود و بعد از سن یائسگی چون میزان این هورمون‌ها پایین می‌آید، در نتیجه این تومور كوچك می‌شود و خود به خود از بین می‌رود.
رئیس بیمارستان شهید اكبرآبادی اضافه كرد: هنوز علت قطعی این بیماری مشخص نشده است. خوشبختانه علی‌‌رغم درصد بالای ابتلا، این تومور یك تومور خوش‌خیم محسوب می‌شود.
كاشانیان گفت: این بیماری معمولاً بدون علامت است، ولی به طور كلی علائم بالینی این بیماری را می‌توان خونریزی‌های حجیم و طولانی قاعدگی، كاهش فواصل بین قاعدگی‌ها، احساس فشار روی مثانه، درد و فشار لگنی نام برد و در صورتی كه جراحی ضرورت داشته باشد، بیمار بستری می‌شود.
وی افزود: فیبروییدها در صورتی نیاز به جراحی دارند كه خونریزی بیش از اندازه باشد، یا ایجاد علائمی كند اما به ندرت در حامله شدن یا حاملگی فرد اختلال به وجود آورد، از آنجایی كه این بیماری در بعضی افراد بدون درد است، با یك معاینه سالانه توسط پزشك تشخیص داده می‌شود. فیبرویید با معاینه شكم قابل لمس است و با انجام سونوگرافی، تشخیص كامل می‌شود.
رئیس بیمارستان شهید اكبرآبادی اضافه كرد: درمان با توجه به علائم و نتایج اقدامات تشخیصی مختص هر بیمار انجام خواهد شد و در مواردی كه علائم خفیف هستند و اندازه فیبرویید كوچك است، امكان دارد نیازی به درمان وجود نداشته باشد و توصیه شود كه بیمار پس از 6 تا 12 ماه مجدداً برای معاینه مراجعه كند و تحت‌نظر پزشك باشد.
وی ادامه داد: در بعضی موارد ممكن است توصیه به جراحی شود. انواع روش‌های مختلف جراحی وجود دارد. اگر جراحی محدود باشد و فقط بخواهند فیبروم را بردارند، با یك برش كوچك زیر ناف و با دستگاهی كه داخل شكم می‌رود، عمل انجام می‌شود.


farsnews.com